Minca - Tierra Adentro

Oorspronkelijk hadden we gedacht om hier in de buurt van Santa Marta enkele dagen een wagen te huren en zelf rond te rijden.  Bij nader inzien bleek dat het zeker niet duurder uitkwam om onze verplaatsingen met de taxi te doen, dus werd de autohuur geannuleerd.

Hierbij komt nog dat we onze wagen vandaag een dag op een parking in Minca hadden moeten achterlaten, omdat we zelf niet tot aan ons hotel kunnen rijden.  Dat zou een dag autohuur voor niets zijn geweest.

Vanmorgen reden we met de taxi vanuit Santa Marta naar Minca, een klein uurtje verderop.  De tocht er naartoe was best een mooie rit, die langs bochtige  wegen de bergen in ging.

In Minca zouden we opgepikt worden door iemand van het hotel.  Afspraak was om 11 uur bij de bakkerij tegenover de kerk.

We speelden op zeker en waren een klein uur te vroeg daar.  De bakkerij was een leuk zaakje waar je naast hun producten ook een lekkere tas koffie kan drinken.

We zaten nog maar net bij onze koffie en ons transport naar het hotel was er al.  Koffie uitgedronken en het net gekochte chocoladebroodje namen we mee.

Koffers op het dak van de uit 1971 stammende Jeep en wij weg.

Deze rit naar het hotel was echt wel het spannendste wat we tot nu toe op deze reis meemaakten en is bovendien de spannendste autorit aller tijden geworden.  Wie ooit keek naar ‘Most dangerous roads’ kan zich er iets bij voorstellen. De weg is een modderpad met kuilen, keien en plassen.  Een stuk reden we zelfs door een door de regen juist ontstane rivier.  Het gaat ook steil bergop, de weg is smal met aan beide kanten afgronden en er zijn scherpe bochten.  Ook maar hopen op geen tegenligger want wat er dan moet gebeuren…..In het begin van de rit was de weg slecht, maar hoe hoger we kwamen hoe slechter de weg werd.  Af en toe moest de chauffeur uitstappen om iets aan zijn voorwiel te doen (wat is niet helemaal duidelijk) anders geraakten we niet verder.  Het goede nieuws is dat we heelhuids geraakt zijn op 767 meter zoals de wandel gps ons vertelde.  Het slechte nieuws is dat we morgen ook nog terug naar beneden moeten…

Onderweg naar boven is er een heel mooie waterval.  We kwamen verschillende wandelaars er naartoe tegen.  Eerst dachten we er ook naartoe te wandelen vanuit ons hotel dan, maar pas na de waterval begon de echt slechte weg en zagen we ervan af om deze weg te voet te doen. 

Diepe bandensporten vol modder en water bergop, dus ook bergaf…. ’t Zou glijden worden van begin tot einde…  Later op de dag hoefden we ons ook niet meer de vraag te stellen of we deze wandeling zouden doen, want het is dan beginnen regenen wat de toestand van het pad alleen nog maar erger maakte.

Nu zitten we hier in een hotel met  prachtig gelegen cabana’s in het midden van de jungle, maar je kan er niet zomaar weg.  Middageten was hier voorzien, maar vanavond?  Niets dus.  Gelukkig hadden we nog het chocoladebroodje van vanmorgen in de bakkerij, dus dat werd ons avondeten.  Hadden we geweten dat hier geen eten was hadden we natuurlijk wat meer van bij de bakker meegebracht of andere dingen voorzien.

Gelukkig is er wel een heel grote koelkast  die als honesty bar dient, je neemt dus wat je wil en betaalt na afloop hetgeen je gebruikt hebt.  Voor de rest was hier na 2 uur vanmiddag niemand meer te zien van het personeel.

Bedoeling was om toch nog in de directe omgeving van het hotel wat te gaan rondwandelen, maar het weer gooide roet in ons eten.  Het is beginnen regenen en is eigenlijk niet meer echt gestopt voor het donker werd om 6 uur vanavond.

We hebben echter een prachtige kamer met een heerlijk uitzicht op de omgevende jungle en dan zijn we maar op ons terrasje gaan zitten en hebben genoten van de voorbij trekkende wolken en het onweer.  De donder stopte gewoon niet, bleef en bleef maar rommelen.

Zicht vanuit onze cabana voor de regen

Zicht vanuit onze cabana tijdens de regen

Er zitten hier enorm veel kolibries.  Overal hangen feeders voor hun en ze komen zo maar langs je oren zoemen om bij de lekkere nektar te geraken.  Ze zijn echter enorm snel en ook moeilijk te fotograferen.  En plots zat er ook een mooie papegaai op het terras.

Nu zitten we hier op onze kamer zonder internet, dus het verslag wordt gepost met een dag vertraging, maar het gekke is dat we wel Netflix op de TV hebben, dus kunnen we weer lekker wat bingen.

Zo dadelijk bij een lekker glaasje wijn (gelukkig hadden we een fles voorzien voor vanavond en gelukkig heeft deze de dolle rit overleeft) nog maar efkes Netflixen dan.