Fietstocht in Bogota

Het weer was ideaal, 20° blauwe hemel en geen wind, het kan anders in Bogota dat ervoor bekend staat een heel wisselvallig weerkarakter te hebben.

Onze fietstocht begon pas om half 10.   We hadden dus nog wat tijd over ervoor en zijn dan al eens naar de Plaza de Bolivar gewandeld.  Het grootste en belangrijkste plein van Bogota.

Op het vroege uur was het er al een hele bedrijvigheid.  Op zondag is een groot deel van de stad verkeersvrij en zijn er overal marktjes.

Daarna zijn we naar de fietsenverhuur gelopen waar alle deelnemers aan de toer van vandaag samen kwamen.

Fiets en fietshelm uitzoeken, elkaar leren kennen en kort daarna konden we op pad.

We waren met 16 in de groep en het was een heel divers gezelschap.  Mensen uit Nederland, Frankrijk, Zwitserland, USA, Zweden en België.

De gids vertelde ons onderweg allerlei over de stad en het land, over de geschiedenis en over hoe het nu in het land eraan toe gaat. 

Zoals gezegd zijn op zondag veel straten verkeersvrij en er zijn redelijk wat fietspaden in de stad en dat maakte het fietsen redelijk aangenaam voor zo’n grote stad, alleen de hoogste speelde parten.  Daar Bogota op 2640 m hoogte ligt en de straten ook niet allemaal plat zijn was het soms behoorlijk moeilijk om vooruit te geraken en puften we wat af.

Onze eerste stop was bij een koffiebranderij waar we uitleg kregen over hoe de koffie gebrand wordt en we aansluitend een lekkere koffie dronken.  We reden verder naar het noordelijkere deel van de stad en reden onder andere door het redlight district en later dan weer door de chiquere buurt met mooie villa’s.

Bogota is ook bekend voor zijn graffiti streetart.  Tot in 2012 was graffiti verboden, maar toen begon de overheid in te zien, dat dit nog niet zo’n slechte manier was om verkommerde muren en gebouwen een beter uitzicht te geven en die ook nog niet al te duur is.

Nu is de graffiti echt een deel van de bezienswaardigheden van de stad. De muurschilderijen vertellen de  geschiedenis van de stad of beelden belangrijke personen uit.  Wat echter niet mag is protest tegen de staat, graffiti met die boodschap wordt bestraft en verwijderd.

Na een bezoek aan de arena reden we naar de fruitmarkt waar we allerlei typische Colombiaanse fruitjes mochten proeven. 

Het in Colombia lekkerste en populairste fruit is lulo, het is een mengeling tussen kiwi en limoen en smaakt echt hemels.

Een maracuya (passievrucht) die bij ons de grootte van een mandarijn heeft is hier groter dan een pompelmoes.

De Guanabana is de Colombiaanse variant van de Aziaatische Durian, alleen stinkt deze niet.

Nog iets heel geks is de boomtomaat.  Het is een kruising tussen de tomaat en de mango of tomaat en bosbes.  Heel speciaal van smaak.

De Avocado is hier ook 5 keer zo groot als die die je bij ons kan kopen en ook superlekker!

Onze lunch bestond dus uit een hele fruitkorf.

Als afsluiter van de dag zijn we Tejo (spreek uit techo) gaan spelen, de nationale sport van Colombia .

Benodigdheden voor het uitoefenen van deze sport : een bord van ongeveer 1m² waarop klei ligt, buskruit, stenen en bier.

Verder kan je de sport best vergelijken met petanque.  Het is de bedoeling om met een steen naar het kleibord waarin buskruit verstopt zit te gooien en zo te
zorgen voor explosies.
 Wie het meeste explosies veroorzaakt wint.  Het bier is daarbij heel belangrijk want het spel kan niet gespeeld worden zonder het nuttigen van de nodige biertjes….

We hebben zo’n 8 spelletjes gespeeld en eigenlijk waren er maar 2 deelnemers die explosies veroorzaakten en ’t is niet voor te stoefen, maar ik (Nicole) was er één van.

De spelers op de andere velden waren meer thuis in deze sport en daar knalde het regelmatig.  Daar de sport in een hal gespeeld wordt galmt dat ook altijd extra.

Het was een superleuke dag, wel heel vermoeiend.

Vanavond zijn we gaan eten in een typisch Colombiaans restaurant.  Mooi verzorgd en lekker, steak met bananenchips en slaatje plus een drankje voor omgerekend nog geen €24 voor ons twee samen.